شمارهٔ ۱۳۱

قافیه: وندلمن۷ بیت

دل می برد دل ای هوشمندانآن عقد دندان آن لعل خندان

این با که گویم کآخر گرفتندتسبیحم از کف زناربندان

رحمی که بلبل تا چند بینددر دست گلچین گلهای خندان

تا چند ماند، کوتاه، دستماز دامن این بالا بلندان

بی درد آگه نبود زدردمدردم ندانند جز دردمندان

بس رهنوردان مانده بوادیرفته به منزل رعنا سمندان

پژمرده شد چون در طرف گلشنخندان شود گل اما نه چندان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد دل یک عاشق می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر دل و جان خود سخن می‌گوید و به ناتوانی خود در بیان عشق و احساساتش اشاره می‌کند. او به بلبلانی که به گل‌های خندان نزدیک‌اند و همچنین به تنهایی و دوری از محبوبش می‌پردازد. تصویرهای به کار رفته در شعر نشان‌دهندهٔ تضاد عشق و درد، زیبایی و پژمردگی است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زیبایی عشق حقیقی را نمی‌توان به‌راحتی درک کرد و آنچه که بر دل می‌گذرد، تنها برای عاشق نمایان است.