شمارهٔ ۱۳ - رای بر آنست که بیرون زنم
سوزنیم، مرد گرانمایه . . . رپیر سبکروح گرانسایه . . . ر
با همه خلق از ره خوش صحبتیخوش خوی و سازنده و با خایه . . . ر
باشد پیرایه پیران خردباز منم پیری پیرایه . . . ر
طفل بدم، دایه ببر در کشیدپر شد هر دو بغل دایه . . . ر
ماده نهادند بگهواره درزانکه نگنجید در او مایه . . . ر
شش بچه گریان در هفت سالسود همیدادم و سر مایه . . . ر
راست خوهی هیچ خر دیزه رانیست بدین منزات و پایه . . . ر
دی ز در بام برای مزاحعرضه زدم بر زن همسایه . . . ر
مانچه اندودن . . . س را بدوغخواست ز من عاریه ایرایه . . . ر
قلعه گورنگ بگیرم چو آکدارم چون گر زبرین قایه . . . ر
رأی بر آنست که بیرون زنمگردن این بدرگ خود رایه . . . ر