شمارهٔ ۶ - تو چو آهویی
غالیه غاشیه زلف پریش تو کشدتو ازو باز به بیگانه و خویش تو کشد
ریشه جیش ترا خاصیتی دان که ز چرخجرم مه را بکمند آرد و پیش تو کشد
ماه گردون بری از جیش تو نتواند بردآب رخسار تو تا ریشه جیش تو کشد
ایکه عاشق کشی و کینه کشی کیش تو شدبس غما کاین دل بیچاره ز کیش تو کشد
تو چو آهوئی و در چابکی و زیبائیچون سر آن مژه چشمک نیش تو کشد
بار عشق تو کم و بیش تو در وعده تستاز کجا عاشق دلخون کم و بیش تو کشد
نازنینی تو ولی ناز ز اندازه مبرتا دلم ناز رخ و زلف پریش تو کشد