شمارهٔ ۸ - بیداری ما

قافیه: اریما۷ بیت

نیست او را سر موئی سر سودائی ماکار شد سخت، مگر بخت کند یاری ما

تا به آهوی ختن، نسبت چشمت دادندشهره گردید به هر شهر، خطا کاری ما

گر بدادیم بهای دهنت نقد روانسود بردیم که شد هیچ خریداری ما

همه شب تا به سحر، از غم رویت شادیمبه امیدی که بیائی تو به غمخواری ما

چند آزار دل ما دهی، ای راحت جانراحت جان مگرت هست، دل آزاری ما؟

تو که چون سرو، ز آسیب خزان آزادیچه غمی باشدت از حال گرفتاری ما؟

چشم فتّان تو را دوش، بدیدم در خوابای بسا فتنه که برخاست ز بیداری ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاطفی و دردهای ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به محبوب خود می‌گوید که وجودش برای او بسیار با ارزش است و دوست دارد تا بختش به او یاری کند. شاعر به زیبایی چشمان محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه به خاطر او غمگین است، اما همچنان امید به دیدنش را دارد. او از محبوب می‌خواهد که بیشتر او را آزار ندهد و اذعان می‌کند که با وجود این آزارها، عشق به او همچنان در دلش پابرجاست. شاعر همچنین به زیبایی محبوب و آزادی او اشاره می‌کند و این‌که هیچ غمی از گرفتاری‌های دیگران ندارد. در نهایت، او از خواب دیدن محبوب و فتنه‌هایی که عشق او برایش به ارمغان می‌آورد، صحبت می‌کند.