شمارهٔ ۴۲ - آتش سینه

قافیه: انهکشید۷ بیت

پرده تا باد صبا از رخ جانانه کشیدپیش رویم همه جا نقش پریخانه کشید

ماجرایی که کشید از سر زلفش دل منمی‌توان گفت که در سلسله، دیوانه کشید

میل بر باده و پیمانه و ساقی نکندهر که با یاد لب لعل تو پیمانه کشید

دل جمعی است پریشان و، ندانم امشبکه سر زلف دلآرام تو را شانه کشید؟

شعلهٔ شمع، شرر بر پر پروانه بزدآتش عشق، شرر بر من دیوانه کشید

رشک آتشکده شد سینهٔ بی‌کینهٔ منآتش عشق تو، بس شعله در این خانه کشید

مژده بردند بر پیر مغان مغبچگانکه صبوحی ز حرم، رخت به میخانه کشید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل‌باختگی و عشق به محبوبش سخن می‌گوید. او توصیف می‌کند که باد صبا پرده را از روی جانانه‌اش کنار می‌زند و زیبایی‌های او را به نمایش می‌گذارد. شاعر از تأثیر زلف و لب‌های محبوبش بر دل خود می‌گوید و می‌افزاید که در شب، دل‌های بسیاری پریشان هستند و او نمی‌داند چه بر سرشان آمده است. همچنین به شوق و سوز عشق اشاره می‌کند که در وجودش شعله‌ور شده و سینه‌اش را آتش‌زده است. در پایان، خبر خوشی به پیر مغان می‌رسد که جمال محبوبش او را به میخانه فراخوانده است.