شمارهٔ ۳۲ - خمخانه حق

قافیه: انامد۸ بیت

شام هجران مرا صبح نمایان آمدمحنت آخر شد و اندوه به پایان آمد

نفس باد صبا باز مسیحائی کردمگر از زلف خم اندر خم جانان آمد

شکر ایزد که دگر بار، به کوری رقیبدلبرم شاد رخ و خرّم و خندان آمد

عجبی نیست گرم از کرم پیر مغانرنج راحت شد و هم درد به درمان آمد

گرچه بسیار چشیدی ستم زهر فراقدلبر شاد به بزمت شکرستان آمد

ساقیا! ساغر لبریز از آن باده بدهکه ز خم‌خانه‌ی حق، هدیه به مستان آمد

مطرب آغاز کن آن نغمه‌ی داوودی راکه ز الحان خوشش، جان به سلیمان آمد

مژده ای صدرنشینان صف میکده، بازکه صبوحی ز حرم مست و غزل‌خوان آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از شادی و خوشحالی دوباره خود سخن می‌گوید. او از پایان غم و اندوهش خبر می‌دهد و به زیبایی و خوشرویی معشوقش اشاره می‌کند. با نفسی تازه از باد صبا، دلش شاد و آرام شده و از شکر زبانی برای خداوند به خاطر بازگشت خوشبختی‌اش دارد. شاعر از ساقی می‌خواهد که لیوان پر از باده را بدهد تا در جمع دوستانش خوش بگذراند و از نغمه‌های خوشی که روح را شاداب می‌کند، لذت ببرد. به طور کلی، شعر به تصویری از شادی و سرور در میکده و بازگشت معشوق می‌پردازد.