غزل شمارهٔ ۱۰۲ - شاعر افسانه
نیما غم دل گو که غریبانه بگرییمسر پیش هم آریم و دو دیوانه بگرییم
من از دل این غار و تو از قله آن قافاز دل به هم افتیم و به جانانه بگرییم
دودیست در این خانه که کوریم ز دیدنچشمی به کف آریم و به این خانه بگرییم
آخر نه چراغیم که خندیم به ایوانشمعیم که در گوشهٔ کاشانه بگرییم
این شانه پریشانکنِ کاشانهٔ دلهاستیک شب به پریشانی از این شانه بگرییم
من نیز چو تو شاعر افسانهٔ خویشمبازآ به هم ای شاعر افسانه بگرییم
پیمانِ خط جام، یکی جرعه به ما دادکز دور حریفان دو سه پیمانه بگرییم
برگشتن از آیین خرابات نه مردیستمی مُرده بیا در صف میخانه بگرییم
از جوش و خروش خم وخمخانه خبر نیستبا جوش و خروش خم و خمخانه بگرییم
با وحشت دیوانه بخندیم و نهانیدر فاجعه حکمت فرزانه بگرییم
با چشم صدف خیز که بر گردن ایامخرمهره ببینیم و به دردانه بگرییم
آیین عروسی و چک و چانه زدن نیستبستند همه چشم و چک و چانه بگرییم
بلبل که نبودیم بخوانیم به گلزارجغدی شده شبگیر به ویرانه بگرییم
پروانه نبودیم در این مشعله باریشمعی شده در ماتم پروانه بگرییم
بیگانه کند در غم ما خنده ولی مابا چشم خودی در غم بیگانه بگرییم
بگذار به هذیان تو طفلانه بخندندما هم به تب طفل طبیبانه بگرییم