غزل شمارهٔ ۱۰۱ - غزل یا لغز

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انگویم۱۱ بیت

بلبل عشقم و از آن گل خندان گویمسخن از آن گل خندان به سخندان گویم

غزل آموز غزالانم و با نای شبانغزل خود به غزالان غزلخوان گویم

شعر من شرح پریشانی زلفی است شگفتکه پریشان کندم گر نه پریشان گویم

معجزم بین که به توفان خزانی خونینبلبلی مست گلم وین همه دستان گویم

آنچه فرزانه به آزادی و زنهار نگفتمن دیوانه به زنجیر و به زندان گویم

آنچه گوید به صلایی خفه سیمرغ از قافسیم واخوانم و با صوت و صدا، آن گویم

گرچه خاکسترم و مصلحتم خاموشی استآتش افروزم و شرح شب هجران گویم

گله زلف تو با کوکبه شبنم اشککو بهاری که به گوش گل و ریحان گویم

با تب مُحرقه عمری همه هذیان گفتمتا چه بی‌دغدغه هم با شب بحران گویم

آفرینش نه چنان دفتر و دیوان لُغزکه به آزادی از این دفتر و دیوان گویم

شهریارا تو عجب خضر رهی چون حافظکه من تشنه هم از چشمه حیوان گویم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و احساسات شاعر نسبت به محبوب و طبیعت است. شاعر خود را به بلبل تشبیه کرده که درباره گل خندان سخن می‌گوید و از غزل‌هایش به عنوان آموزگار عشق یاد می‌کند. او از پیچیدگی و پریشانی زلف محبوبش صحبت می‌کند و به معجزه‌های درونی‌اش اشاره می‌کند. شاعر به زنجیر و زندان بودن خود اشاره دارد و می‌گوید که در حالی که فرزانه‌ها سکوت می‌کنند، او به صدا می‌آید و از آتش عشق و درد فراق می‌گوید. در نهایت، او از زیبایی‌های طبیعت و عشق در زندگی یاد می‌کند و خود را در جایگاه یک عاشق واقعی قرار می‌دهد.