شمارهٔ ۸۳۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ینوبرو۵ بیت

بیا در آتشم افکن بگو ببین و بروگره میفکن از افسوس بر جبین و برو

در آتشم به وصال تو نیستم راضیبیا ز دور به حال دلم ببین و برو

ز راه کویی اگر چشم خونچکان جوشدبه پیش پای سراسیمگی ببین و برو

میان چشم و دلم بی تو دعوی خون استدر این بهار تماشا گلی بچین و برو

اسیر کشته شد اما وصیتی داردبخوان به خاکش یک عشر آفرین و برو

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و دلتنگی سخن می‌گوید و احساساتش را با شدت بیان می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که به سراغش بیاید و به حالش نگاهی بیندازد، حتی اگر این دیدار کوتاه باشد. او اعلام می‌کند که درد و رنجش را تحمل می‌کند اما به وصال معشوق راضی نیست. در میان احساسات متضاد، شاعر از زیبایی‌های بهار یاد می‌کند و با اشاره به سرنوشت عاشقانی که جانشان را فدای عشق کرده‌اند، از همزاد پنداری با آنان می‌گوید. در نهایت، او می‌خواهد یاد و یادبود آن‌ها را گرامی بدارد.