شمارهٔ ۸۱۷

قافیه: اغمن۶ بیت

بهار سوختن بخشیده سامانی به داغ منکه هر سو شعله ای گلدسته می بندد ز باغ من

عجب رسواییی سر در پی گمنامیم داردشود هر نقش پا آیینه راه سراغ من

صبا بیگانه بود از رنگ و بوی گلشن هستیکه همچون غنچه پر گشت از نسیم گل دماغ من

شب هجران چنان در کلبه ام دود ستم پیچدکه چشم گریه آلود است پنداری چراغ من

دلم در سینه ذوق مشرب دیوانگی داردنفس را می کشد در حلقه زنجیر داغ من

اسیر از تاب روی کیست امشب خانه ام روشنکه گردد صبح چون پروانه برگرد چراغ من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردناک عاشقانه پرداخته است. شاعر از بهار و زیبایی‌های طبیعت به عنوان نمادی از آرامش و دمی از زندگی یاد می‌کند که آتش درد و غم او را تسکین می‌دهد. او به رسوایی و گمنامی خود اشاره می‌کند و به نحوی درد و رنج ناشی از جدایی را توصیف می‌کند. شب و هجرت در کلبه‌اش سایه افکنده و اشک‌هایش مانند چراغی روشن می‌مانند. در انتها، او از دیوانگی و شوق خود می‌گوید و انتظار صبح را دارد تا شاید دوباره به عشقش برگردد. کل شعر بیانگر تضاد میان زیبایی و درد است و احساسات عمیق عاشقانه را به تصویر می‌کشد.