شمارهٔ ۸۱۱

قافیه: ارمنمکن۶ بیت

زاهد به جان زهد که آزار من مکنبیجا میانجی من و دلدار من مکن

مشرب هم از کمینه غلامان مذهب استایمان خشک اینهمه در کار من مکن

اقرار دیر و صومعه بشنو ز جوش میدیگر میا و دعوی انکار من مکن

ایمان ناقصی که ندارم بیا ببینتسبیح شید رشته زنار من مکن

من کفر محض و چشمه ایمان دل من استسر بسته گفتمت به کس اظهار من مکن

ایمان محمد و علی و یازده امامگفتم اسیر اینهمه آزار من مکن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی نقد و ابراز نارضایتی از زهد و سخت‌گیری‌های مذهبی است. شاعر از زاهد می‌خواهد که او را با آزار و نصیحت‌های بی‌مورد نرنجاند و تأکید می‌کند که مسائل مذهبی و روحانی او را درک کند. او به این نکته اشاره دارد که ایمان او کامل نیست و به جای انکار و قضاوت، باید او را درک کنند. شاعر احساسات متضادی از کفر و ایمان را در دل خود دارد و از زاهد می‌خواهد که در این موضوع دخالت نکند و طردش نکند. در نهایت، او از آزارهای ناشی از دین‌داری در زندگی‌اش گلایه می‌کند.