شمارهٔ ۸

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اختمارا۶ بیت

از بسکه غمت گداخت ما رانتوان از ما شناخت ما را

در ششدر داو رشک بودیمدل برد ز غیر و باخت ما را

شرمنده دل چرا نباشیمهر چند که سوخت، ساخت ما را

صد زخم جگر نواز بردیملعلش نمکین نواخت ما را

بی صرفه مهین شریک غم شددل کاش نمی شناخت ما را

بودیم اسیر بینواییعشق آمد و وانواخت ما را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم عمیقش سخن می‌گوید که زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است. او حس می‌کند که غمش به حدی است که کسی نمی‌تواند او را درک کند. با اشاره به زخم‌های فراوانی که در دل دارد، تأکید می‌کند که عشق و وابستگی به کسی، او را از رنج‌ها و مشکلات رهایی بخشیده است، حتی اگر این عشق باعث درد و رنج بیشتر شود. در نهایت، شاعر به حس تسلیم در برابر این احساسات اشاره دارد و از بی‌نوایی و دردی که عشق به همراه دارد سخن می‌گوید.