شمارهٔ ۷۹۰

قافیه: ازدیم۵ بیت

چون توکل هر کجا رفتیم استغنا زدیمهر چه را دیدیم همچون سیل پشت پا زدیم

دیده و دل بی تو داد اشک و آه ما ندادخویش را گاهی بر آتش گاه بر دریا زدیم

هر کجا رفتیم خضر راه ما غم بود غمگر دچار خوشدلی گشتیم بر تنها زدیم

درد سر می داد ما را بالش آسودگیخواب راحت چون شرر بر بستر خارا زدیم

بی نیازیم از تماشای گلستان چون اسیرتا گل عشرت به سر از پنبه مینا زدیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات و تجربیات شاعر در برابر زندگی و عشق است. شاعر بیان می‌کند که در هر مکان و موقعیتی که رفته‌اند، به نوعی بی‌نیازی و استقلال نشان داده‌اند و عواطف خود را تحت تأثیر قرار داده‌اند. او می‌گوید که دل و دیده‌اش برآشفتند اما اشک و آهی نثار نمی‌کنند. همچنین اشاره دارد که در دل غم‌ها زندگی کرده و شادی‌های زودگذر را فدای درد و رنج کرده‌اند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که نیازی به زیبایی‌های ظاهری دنیا ندارد، چرا که عشق واقعی او را اسیر کرده است.