شمارهٔ ۷۸۹

قافیه: انگشتیم۸ بیت

تا از دل و دین جدا نگشتیمبا درد تو آشنا نگشتیم

بتخانه و مسجد و خراباتما در طلبت کجا نگشتیم

آیینه آفتاب بودیمتا ذره خودنما نگشتیم

ممنون شراب یا دواییمشرمنده از این هوا نگشتیم

جان صبر چکیده است ما راخجلت زده جفا نگشتیم

بیهوشی دایم پیالهغافل ز تو بیوفا نگشتیم

در چشم کسی نمی توان رفتشادیم که توتیا نگشتیم

مانند اسیر در دو عالماز سایه او جدا نگشتیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ارتباط عمیق و دردناک خود با معشوق سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که تا زمانی که از عشق و ایمان به معشوق جدا نشده، آشنا به درد و رنج درونی نشده‌اند. با وجود جستجو در مکان‌های مختلف، از جمله مسجد و خرابات، هیچ‌کس نتوانسته است مانند او در پی عشق باشد. شاعر به تصویر آینه‌ای اشاره می‌کند که نمی‌تواند خود را به‌طور کامل نشان دهد و از شراب به عنوان دوایی یاد می‌کند که به او آرامش می‌دهد. همچنین، او اذعان می‌کند که با همه‌گیری جفا و بی‌وفایی، همواره به یاد معشوق بوده و از آن جدا نشده‌اند. در پایان، شاعر به حس اسیری در دو عالم اشاره می‌کند و بیان می‌کند که از سایه معشوق خود جدا نشده‌اند.