شمارهٔ ۷۵۸
منم که نشئه می از خمار نشناسممنم که جوش خزان از بهار نشناسم
چنان فریفته شوقم به راه وعده اوکه سر ز پا و دل از انتظار نشناسم
نهاده ام سر آسودگی به پای گلیکه غنچه را ز چراغ مزار نشناسم
ز شرم جلوه شوخ تو نوبهار گداختعجب مدار که گل را ز خار نشناسم
به عالمی ندهم مصرعی اسیر نیمکه قیمت سخن آبدار نشناسم