شمارهٔ ۷۴۵

قافیه: لندارم۵ بیت

سر و برگ هر شمع یا گل ندارمدل صبر (و) تاب تحمل ندارم

نه سودای آهی نه شوق نگاهیندارم دماغ تغافل ندارم

منم خاک ره گشته سرزمینیکه از آسمان هم تنزل ندارم

چرا تنگدستی کند پایمالمتوکل مگر بر توکل ندارم

ز گلهای اظهار جو می گریزماسیرم من ابرام بلبل ندارم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر نمایانگر حالتی از سرزنش و ناامیدی است. گوینده بیان می‌کند که نه زیبایی و زینتی دارد و نه طاقت تحمل اندوه. او از فقدان شوق و امید سخن می‌گوید و خود را همچون خاکی می‌بیند که در سرزمینی بی‌حب و حدیث زندگی می‌کند. همچنین او از تنگدستی و بی‌حالی‌اش شکایت می‌کند و می‌گوید که هیچ کار خاصی نمی‌تواند برای بهبود اوضاع انجام دهد. گوینده در نهایت احساس می‌کند که در این وضعیت، نه چیزی برای نشان دادن دارد و نه امیدی برای تغییر.