شمارهٔ ۶۸۹

قافیه: ازش۶ بیت

خداوندا مکن کس را شهید خنجر نازشمگردان جز دل من مرغ دیگر صید شهبازش

الهی طاقت بیداد رشکم نیست ننماییبجز اندیشه قتلم کسی را محرم رازش

دلم در دام صیاد است یارب آرزو دارمکه بندد دست در خون تپیدن بال پروازش

اگر گوید سخن نتوان شنیدن گفتگویش راچو بوی غنچه بس در پرده شرم است آوازش

غزالی رام الفت بود فهمیدم ز استغنانگاهی فکر قتلم داشت فهمیدم ز اندازش

اسیر از من حدیث درد دل هر دم چه می پرسیعسس گر نیستی هر بیدلی می داند و رازش

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعر درباره عشق و احساسات عمیق یک عاشق است که از درد و رنج ناشی از عشق ناامیدانه سخن می‌گوید. شاعر از خداوند درخواست می‌کند که کسی را به درد عشق مبتلا نکند و تنها دل خودش به این درد گرفتار شود. او از نمی‌توانی تحمل بیداد عشق را دارد و هیچ‌کس جز خودش را محرم رازهایش نمی‌داند. دل شاعر در دام عشق است و آرزو دارد که دستش به خون عشق بیفتد. او احساس می‌کند که عشقش مسئله‌ساز و پیچیده است و مانند غزال در بند عشق قرار دارد. در نهایت، شاعر از دیگران می‌پرسد که چرا درد دلش را می‌پرسی در حالی که عاشق‌های دیگر هم این احساسات را درک می‌کنند و می‌دانند.