شمارهٔ ۵۱۲

قافیه: ابرد۵ بیت

کو قاصدی که نامه به باد صبا بردتا گردم از قلمرو بال هما برد

هرکس به روی ما در چاک قفس گشودپیش دلش تبسم گل التجا برد

یکچند هم به رغم فلک بیوفا شویمشاید بدین وسیله کسی نام ما برد

هر جا دچار می شود از کار می رومیک بار از غرور نپرسد خدا برد؟

هرکس به بزم عشق نیازی برد اسیرپروانه بیزبانی و بلبل نوا برد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دنبال قاصدی است که نامه‌اش را به باد صبا برساند و او را از مشکلات و ناامیدی‌ها رها کند. او به عشق و زیبایی اشاره می‌کند و از مسیری که عشق و دل‌باختگی به‌وجود می‌آورد، سخن می‌گوید. شاعر نیز از بی‌وفایی زمانه شکایت می‌کند و آرزو دارد که نامش به یاد بماند. او اشاره می‌کند که هر کسی که به بزم عشق نیاز دارد، مانند پروانه‌ای بی‌زبان و بلبلِ آوازی است، و این احساسات را به نوعی بیان می‌کند. در کل، شعر به جستجوی عشق و زیبایی و غم‌ناکی ناشی از تنهایی و بی‌وفایی می‌پردازد.