شمارهٔ ۵۱۰

قافیه: انارد۹ بیت

دلم وحشی شود رازش اگر لب بر زبان آردزبان دام افکند تا حرف او را در بیان آرد

به استقبال پا انداز او از سنبل خجلتببندد چون پری بال چمن را باغبان آرد

چه ممنون دلم کز شرم یادت آب می گرددگناهی گر کند آیینه رازی ترجمان آرد

دلم تا صبح گلبازی کند با خاک درکوییکه آرام از تپیدن تحفه بهر پاسبان آرد

حیا گر مانعش در وعده روز است پیش از صبحفرستم قاصد آهی که شب را موکشان آرد

از این غافل رمیدن یافتم شرمنده تدبیرشنیاید پیش من دل تا تو را گیرد عنان آرد

به پروازی روم کز نکهت گل گرد برخیزداگر باد صبا مکتوب یار از گلستان آرد

نه بنشیند نه دست از قبضه شمشیر برداردبه این تقریب شاید حرف قتلم بر زبان آرد

اسیر امروز مجنون هوای او چه کم داردغباری در نظر موزون تر از سرو روان آرد

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل بیانگر دلتنگی و عشق عمیق گوینده است. او از حال و هوای دلش می‌گوید که اگر راز عشقش را فاش کند، ممکن است همه چیز را برملا کند. کلام او شبیه دام‌هایی است که در جست‌وجوی بروز احساساتش افتاده‌اند. گوینده به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در نبود او، قلبش به تپیدن ادامه می‌دهد و از یاد او شرمنده است. او به این فکر می‌کند که اگر حیا نبود، می‌توانست احساساتش را با صراحت بیان کند. در نهایت، او نشان می‌دهد که چقدر عاشق است و حتی اگر روزها و شب‌ها سپری شوند، عشقش همچنان پابرجاست. این غزل تجلی عشق و عاطفه‌ای عمیق است که در دل گوینده موج می‌زند.