شمارهٔ ۴۸۸

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ودارد۸ بیت

نه اشک است اینکه بی یاد تو در چشمم غلو داردنگاه از شوق دیدارت دل پر آرزو دارد

گل پیمانه هم در دست ساقی غنچه می گرددمگر در سر هوای غنچه خندان او دارد

شکست زلف او بسیار می دیدم چه دانستمکه بهر قتل من چون خط سپاهی در سبو دارد؟

ز بس دل با خیالش می کند مشق پریشانیسر بند نسیم زلف او را مو به مو دارد

ز بس از حرف شوق روی او گل در گریبان کردبسان غنچه مکتوب اسیران رنگ و بو دارد

ز موج آتشین بند نقاب شرم بگشایدز عکس چهره او دختر رز بسکه رو دارد

شدم شرمنده عشق از تغافلهای شرم اوخوشا چاک دلی کز بینش مژگان رفو دارد

سجودی پیش آن محراب ابرو می توان کردناسیر از خون امید دو عالم گر وضو دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر با احساس عمیق عشق و شوق به معشوق نوشته شده است. شاعر به یاد معشوق اشک نمی‌ریزد، بلکه دلش پر از آرزو و عشق است. او زیبایی و لطافت معشوق را با گل و غنچه مقایسه می‌کند و می‌گوید که حتی زلف او نیز مانند سپاه قاتلانه‌ای در دل او اثر گذاشته است. شاعر از ناکامی‌های خود و تاثیرات زیبایی معشوق بر روی خود می‌گوید و به نوعی از شرم و عشقش آفرین می‌خواند. در نهایت، او اشاره می‌کند که عشقش به حدی عمیق است که از هر محرابی می‌تواند سجده کند و روحش به امید معشوق زنده است.