شمارهٔ ۴۷۰
به جایی میرسد شوقی که الفت راهبر داردپر پرواز طوطی رنگ برگ نیشکر دارد
دلی از کین مردم پاک می بینی چه می دانیکه از بیجوهری این تیغ جوهر بیشتر دارد
سری در جیب کش چون قطره سیر بحر هستی کنحباب از خود نمایی سر به بالین خطر دارد
به این سرعت کدامین درد دل را مختصر سازمتپد در سینه چون دل بال مرغ نامه بر دارد
ز داغ لاله کاران سبزه الماس می جوشدبهار عافیت سرچشمه از خون جگر دارد
نگه دزدینش بیند دو عالم طرفه تر این استنظرباز وفا بیتابی بحر دگر دارد
نگردد رنج پاس خاطر روشندلان ضایعصدف در جوش طوفان تکیه بر آب گهر دارد
اسیر از دشت دل مجنون دماغی می برد بوییکه از هر سایه خاری بهاری در نظر دارد