شمارهٔ ۴۰۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رمحتاج۷ بیت

نگشته مست تو هرگز به هیچ در محتاجمباد چشم و دل ما به یکدگر محتاج

غبار اگر شده دیوانه خاطرش جمع استچرا ز خشکی دریا شود گهر محتاج

صفای سینه عاشق گل همیشه بهارز خشکسال نگردیده چشم تر محتاج

نکرده ایم سؤالی دگر تو می دانیمباد چشم و دل ما به بحر و بر محتاج

هنر رسیده به جایی که دست ما نرسدنشسته ایم به امید این هنر محتاج

چه شکر یک مژه بر هم زدن تواند کردکه نیست صید محبت به بال و پر محتاج

نهال بیخبر نوبهار گشت اسیرنشد ریاض محبت به برگ و بر محتاج

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان بی‌نیازی از محبت و زیبایی می‌پردازد. او می‌گوید که عشق و علاقه حقیقی نباید به چیزهای ظاهری و مادی وابسته باشد. به وضوح بیان می‌کند که اگرچه ممکن است در شرایط سخت و درگیر غم و خشکی باشیم، اما چشم و دل‌مان نباید به چیز خاصی محتاج شود. هنر و زیبایی حقیقی باید به شکل درونی و بی‌واسطه احساس شود و نیاز به ظواهر دنیا ندارد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشق اصیل و واقعی در دل انسان شکل می‌گیرد و نباید به عناصر بیرونی وابسته باشد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که محبت و عشق، هسته‌ای درونی دارند و نباید برای بروز آن‌ها به شرایط خاص یا چیزهای فانی وابسته بود.