شمارهٔ ۳۰۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: است۴ بیت

حال دل را تنم از ضعف زبانم گویاستراز آتش ز جگر تشنگی خس پیداست

تو و مستانه لباسی که طرازی تن خویشمی توان کرد تفاخر که فلان بی سرو پاست

شدم از ضعف غباری که نیایم به نظرصورت هستیم از آینه دل پیداست

ذره هر چند شود گرد فنا خورشید استقطره هر چند شود خاک نه آخر دریاست؟

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حال ناخوش خود اشاره می‌کند و از ضعف جسمی و روحی‌اش سخن می‌گوید. او به تشنگی و آتش درونی‌اش اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی درد و اضطرابش است. همچنین به تفاخر و ظاهرپرستی دیگران پرداخته و نشان می‌دهد که زیبایی و اصل روح انسان از دل و باطن او مشخص می‌شود، نه از ظواهر. او در نهایت تأکید می‌کند که هرچند کوچک و کم‌اهمیت به نظر بیاییم، اما هنوز ارزش و معنای خاصی داریم و در نهایت به سرچشمه بزرگی پیوند خواهیم خورد.