شمارهٔ ۲۶۹

قافیه: یدنافتادهاست۷ بیت

کدام شوق به راه دویدن افتاده استکه بی خبر دل ما از تپیدن افتاده است

ز بیزبانی من وحشت نگاه کسیچو دام دیده به فکر رمیدن افتاده است

چه دیده ها که ز شرم رخ تو آب شده استچو قطره ای که ز چشم چکیدن افتاده است

غبار ما ز صبا هم بلد نمی گیردبه وادی سفر نارسیدن افتاده است

جهان خراب شد و گرد بر نمی خیزددگر دل که زمشق تپیدن افتاده است

ز اعتدال بهار جنون چه می پرسیگلی است شعله که از دست چیدن افتاده است

اثر زبانه کش ناله خموش اسیرچه گوشها که به فکر شنیدن افتاده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق و عواطف انسانی می‌پردازد. شاعر از شوق دویدن و تپش دل صحبت می‌کند و آن را به بی‌خبری و سکوتی که بر دل حاکم شده، پیوند می‌دهد. او به وحشت موجود در نگاه دیگران اشاره می‌کند و احساس شرم را با ریختن اشک گره می‌زند. همچنین، شاعر به غبار خود اشاره می‌کند که نتوانسته از وزش نسیم صبا بهره‌برداری کند و به آنجا که می‌خواسته برسد، نرسیده است. در انتها، او از انحطاط جهان و دلتنگی برای زندگی عادی صحبت می‌کند و به زیبایی و تندیس گل در فصل بهار اشاره می‌کند که به خاطر غیرمنتظره بودنش، از دست رفته است. ناله‌های خاموش نیز به گوش‌ها می‌رسد که حکایت از درد و longing دارد. در مجموع، این شعر به تنهایی، غم و حسرت‌های انسانی می‌پردازد.