شمارهٔ ۲۴۷

قافیه: رمناست۷ بیت

دریا نمی ز اشک نمک پرور من استدوزخ تفی ز گرمی خاکستر من است

دردسر خمار ندانسته ام ز چیستنومیدم و شکسته دلی ساغر من است

دیوانگی به مکتب خاموشیم نشاندسربسته راز بیخبری دفتر من است

هر ساعتم به رنگ دگر سوخته است عشقطرح بهار گرده خاکستر من است

بیگانگی مکن که نکو می شناسمتهر خون که کرده تیغ تو زیر سرمن است

تا پرگشوده ام شده ام صید بی غمیپرواز برق خرمن بال و پر من است

گردید عقل درد ته ساغرم اسیرتا نشئه شراب جنون آور من است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و پیچیده شاعر درباره عشق و درد و جنون می‌پردازد. شاعر از دریا به عنوان نماد اشک و غم یاد می‌کند و دوزخ را به نشانه آتش و رنج خود می‌داند. او احساس ناامیدی و شکستی را بیان می‌کند که در دنیای عشق تجربه کرده است. دیوانگی و نادانی او را به سمت سکوت و بی‌خبری سوق داده و عشقش هر لحظه رنگ و روی تازه‌ای به خود می‌گیرد. شاعر به بیگانگی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر زخم و دردش به تیغ فریبنده دیگری مربوط است. او خود را صید بی‌غم می‌داند و در نهایت عقلش را به عنوان برده سرخوشی ناشی از شراب جنون توصیف می‌کند. به طور کلی، شعر بیانگر تضادها و احساسات متضاد ناشی از عشق و زندگی است.