شمارهٔ ۲۱۳

قافیه: ایدلاست۷ بیت

مپرس غم ز برای چه آشنای دل استدل از برای غم است و غم از برای دل است

ز عشق پاک نظر دیده ای چه می دانیتغافل تو همه از کرشمه های دل است

ز آشنایی الفت کناره ای داریشنیده ا م گل تقصیر خونبهای دل است

به خواب شام سیه روز عید می بینداز اینکه چشم سیاه تو آشنای دل است

به شوخی خم طرار طره ای نازمکه عقد بند دل است و گره گشای دل است

نگاه آنچه نفهمیده آشنایی ماتغافل آنچه ندانسته مدعای دل است

قیامت خرد آشوب جلوه رحمی کناسیر را به خرام تو مدعای دل است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره ارتباط عمیق بین دل و غم و عشق است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که غم و دل هر دو به هم مرتبطند و وجود غم برای دل ضرورت دارد. عشق و زیبایی‌های آن تأثیر زیادی بر دل دارند و شاعر نشان می‌دهد که دل، گاهی تحت تأثیر این زیبایی‌ها دچار تغافل می‌شود. همچنین، شاعر به این مسئله می‌پردازد که آشنایی و الفت‌ها می‌تواند حاوی درد و رنج باشد، اما این احساسات در عین حال زیبا و دلنشین هستند. در نهایت، شاعر به قدرت و تأثیر عواطف در زندگی انسان‌ها اشاره می‌کند و از عشق به عنوان چیزی که دل را بیدار می‌کند، صحبت می‌کند.