شمارهٔ ۲۱۴

قافیه: ویدلاست۵ بیت

هر کجا موج هیاهوی دل استتا نفس پر می کشد بوی دل است

می توان کردن دل خود را نگاهخوی من نازکتر از خوی دل است

گر محبت گلشن آرایی کندسلسبیلش موجه جوی دل است

پایمال فوج مژگان گشتم آهگرد من محو تکاپوی دل است

هرکجا می می کشد بیخود اسیرساغرش لبریز از هوی دل است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و تأثیرگذار عشق و دل می‌پردازد. شاعر به بوی دل و هوی دل اشاره می‌کند و می‌گوید که هر جا که دل جلب توجه می‌کند، نفسی از عشق در آنجا وجود دارد. او به نازکی خوی خود نسبت به دل اشاره کرده و محبت را همچون گلی زیبا توصیف می‌کند که مانند جوی آب، دل را سیراب می‌کند. شاعر از تجربیات دردناک عشق، مانند پا مال شدن زیر مژگان معشوقش، صحبت کرده و در نهایت به حالتی اشاره دارد که در عشق مجذوب و بی‌خود شده است و ساغر عشقش پر از احساسات و آرزوهای دل است.