شمارهٔ ۱۷۱
تنگ غم تو خانه دل از هوا پر استلب از ترانه خالی و گوش از نوا پر است
در دام شکوه ناله شکستن چه لازم استدنیا فراخ و سلسله بسیار و جا پر است
از خاطرش اراده نظاره برده ایمآیینه داغ شو که دل او ز ما پر است
جوش بهار گردش چشم سیاه کیستصد شیشه گشت خالی و جام هوا پر است
بی خون من بهار ستم گل نمی کندپیمانه ام ز شبنم باغ وفا پر است