شمارهٔ ۱۴۸

قافیه: انلبالباست۵ بیت

از جلوه تو چشم دل و جان لبالب استهر برگ غنچه‌ام ز گلستان لبالب است

در شیشه خانه دل ما کز هوا پر استپیمانه از درستی پیمان لبالب است

شد حشر و یک سخن به لبش آشنا نشدعالم کباب گشت و نمکدان لبالب است

کار تو رفته رفته ز خورشید هم گذشتصبح و شبم ز شوخی مژگان لبالب است

دردسر خمار ندانسته‌ام اسیرجام دلم ز باده عرفان لبالب است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او به عظمت احساسات خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چشمان دلش پر از زیبایی معشوق است و هر برگ وجودش از شگفتی‌های عشق لبالب شده است. همچنین از دل پر از هوای عشق و ارتباط پایدار با معشوق می‌گوید. شاعر اشاره می‌کند که حتی در روزگاری که همه چیز دچار تغییر است، او همچنان در دل خود شوری عمیق حس می‌کند. عشق او به اندازه‌ای عمیق است که حتی دردسرهای آن را نیز به جان می‌خرد و احساس می‌کند که دلش پر از آگاهی و عرفان است.