شمارهٔ ۱۴۶

قافیه: اباست۷ بیت

از آنم دل عدوی اضطراب استکه در دل یاد چشمش مست خواب است

گلستان محبت را هوایی استکه شبنم خانه سوز آفتاب است

دماغم تا رسید از می خمارمطلوع نشئه چون عهد شباب است

زیادت گر شود غافل گدازددلم از دوری آتش کباب است

فراموشی است تیغ کینه خصمتلافی در دلم نقشی بر آب است

به خون خویش ما را نشئه داردمگر شمشیر او موج شراب است

اسیر از دوست پرسیدن چه حاجتسؤال ما که دشنامش جواب است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و متناقض عاشقانه است. گوینده از اضطراب و نگرانی دل سخن می‌گوید که در سینه‌اش خواب و آرامش یاد معشوق را دارد. او به شدت تحت تأثیر عشق و محبت قرار دارد و به نوعی گرمی و سوزش احساساتش را بیان می‌کند. گوینده از می‌خمار و نشئگی خود می‌گوید و ابراز می‌کند که دوری از محبوبش مانند آتش کبابش می‌کند. در انتها، او اشاره می‌کند که فراموشی و کینه دشمنانش به او آسیب می‌زند و رابطه‌اش با دوستش، پر از دشواری و چالش است. کل شعر تصویری عمیق و شاعرانه از احساسات عاشقانه و رنج‌های ناشی از آن است.