شمارهٔ ۱۰۵

قافیه: ارها۵ بیت

گردون ز بسکه برد غمت در دیارهااز روز من گرفت سبق روزگارها

عمر ابد به خاک درت جان سپرد و گفتمشت غبار رهگذر انتظارها

کردم زیاد روی تو روشن چراغ فالاز پرتو دلم شررستان غبارها؟

جوش بهار بگسلد از هم که از رختگل می زنیم بر سر لیل و نهارها

بر تربتم فشانی اگر آب زندگیخیزد به جای گرد زخاکم شرارها

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ غم و اندوه شاعر به خاطر فراق و دوری از معشوق است. شاعر احساس می‌کند که غم او به همه جا انتشار یافته و روزهای او تحت تأثیر این غم قرار گرفته است. او به گذر عمر به ناامیدی اشاره می‌کند و خاطرنشان می‌کند که با وجود تلاشش برای روشن کردن چراغ امید، هیچ نتیجه‌ای مشاهده نمیکند. شاعر می‌خواهد بر سر قبرش آب زندگی بریزد تا شاید از خاکستر غم‌ها بیرون بیاید و به زندگی دوباره دست یابد. به‌طور کلی، شعر بیانگر دلتنگی و آرزوی وصال است.