شمارهٔ ۱۰۴

قافیه: ینههوا۵ بیت

صبح است مست باده دوشینه هواچاک است از تبسم گل سینه هوا

پر می زند چو باز شکاری قدح ز موجبال تذرو دیده در آیینه هوا

کبک پیاله دل به شکفتن نمی دهدگردیده می مصاحب دیرینه هوا

شبنم به روی گل چو مرصع پیاله ای استاز قطره قطره گوهر گنجینه هوا

بشکست شیشه توبه ما تا به باغ اسیرخالی نشد دل پرش از کینه هوا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف یک صبح دلنشین و پر از زیبایی می‌پردازد. او از نشاط و شوقی که در هوا برقرار است صحبت می‌کند و به شادی‌های طبیعت اشاره می‌کند. تصویرهایی از گل‌ها، پرندگان و شبنم‌های صبحگاهی را ترسیم می‌کند که همه این‌ها نمادهای زنده و شاداب هوا هستند. شاعر بر احساسات و توبه‌اش از گذشته تأکید می‌کند و به شکستن توبه‌اش در باغی که به جذابیت‌های دنیا منجر می‌شود، اشاره می‌کند. در نهایت، او از سنگینی دل پر از کینه سخن می‌گوید که نتوانسته از زیبایی‌های هوا و طبیعت آزاد شود.