غزل شمارهٔ ۹۹۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)۷ بیت

دل صفهٔ صفاست و ما صوفیان دلدل خلوت خداست و ما ساکنان دل

یار است در میان و منم در کنار جانیار است در کنار و منم در میان دل

هر کس معانی دل و جان کی بیان کنداز جان ما شنو به حقیقت بیان دل

از اهل دل نشان دلم جو که در جهانجزاهل دل کسی نشناسد نشان دل

عقلست در ولایت تن کارساز جانعشقست در ممالک جان پاسبان دل

ای جان بیا و بادهٔ صافی ما بنوشاز دست ساقئی که بود خاص از آن دل

سید چو بلبلی است که در بوستان عشقمی‌سازد این نوای خوش از بوستان دل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی مقام و نوای دل و جان است. شاعر به صوفیان اشاره دارد که دل آن‌ها محل خلوت خداست و در آنجا یار حقیقت وجود دارد. او به ما می‌گوید که تنها اهل دل می‌توانند معانی حقیقی دل و جان را درک کنند و نشان قلب را بشناسند. عشق و عقل در این گردونه نقش مهمی بازی می‌کنند؛ عشق پاسبان دل و عقل کارساز جان است. شاعر دعوت می‌کند که از شراب عشق بنوشیم و از نوای خوش دل لذت ببریم. در نهایت، او خود را به بلبل در باغ عشق تشبیه می‌کند که آهنگی زیبا از دل می‌سراید.