غزل شمارهٔ ۹۷۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ازیبهلطف۵ بیت

وقت آن آمد که ما را باز بنوازی به لطفیک زمانی از کرم با ما بپردازی به لطف

حال ما گرچه خرابست ، از کرم معمور سازخوش بود گر ساز ما را باز بنوازی به لطف

گرچه بر خاک درم انداختی ای نور چشمچشم آن دارم که از چشمم نیندازی به لطف

آفتاب عالمی و عالمی در سایه اتلطف فرمائی و کار عالمی سازی به لطف

عشقبازی می کنی با ما ولی پنهان ز مااین لطیفه گر که با ما عشق می بازی به لطف

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر درباره درخواست محبت و لطف از یک شخص خاص است. شاعر به یاد گذشته‌ای می‌افتد که آن فرد با کرم و مهربانی به او توجه می‌کرد و حالا به دنبال بازگشت آن روزهاست. او می‌گوید که با وجود خراب بودن حالش، امیدوار است که دوباره از لطف آن فرد بهره‌مند شود. شاعر به زیبایی و اهمیت آن فرد در زندگی اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که محبتش را برگرداند و عشقش را به طور آشکار نشان دهد. در نهایت، عشق و بازی‌های عاشقانه‌اش را به ترک و پنهانی بودن مرتبط می‌سازد و از او درخواست دارد که این عشق را بیشتر ابراز کند.