غزل شمارهٔ ۹۷۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: کویعشق۷ بیت

پادشاه عاشقانیم و گدای کوی عشقای عجب بنگر گدا شد پادشاه کوی عشق

مجلس مستان حضرت روضهٔ رضوان ماستجنت المأوای ما بستانسرای کوی عشق

عقل سرگردان چه داند ذوق بزم عاشقانناسزائی خود کجا باشد سزای کوی عشق

خانقه هرگز ندارم من به جای میکدهخود ندارم هیچ جائی من به جای کوی عشق

مانم چشم و غم دل دوست می داریم دوستزانکه جان می بخشداین آب و هوای کوی عشق

صد دوا بادا فدای درد بی درمان ماباد جاوید این دل ما مبتلای کوی عشق

نعمت الله دم به دم از ما نوائی می بردتا توانی یافتیم از بینوای کوی عشق

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و حالات عاشقان می‌پردازد. او خود را پادشاه عاشقان و در عین حال گدا در کوی عشق می‌داند. فضایی از بهشت و مجلس خوشی‌ها را در کلامش به تصویر می‌کشد و بیان می‌کند که عقل نمی‌تواند زیبایی‌های این بزم عاشقانه را درک کند. شاعر به جای خانقاه، میکده را معتبر می‌داند و معرفی می‌کند که عشق و غم‌های دل عاشق را تنها در کوی عشق می‌توان یافت. او به دردهای ناشی از عشق اشاره دارد و بیان می‌کند که این دردها بخشی از هویت آن‌هاست. در پایان، شاعر از نغمه‌های عشق و ارتباط آن با بی‌نوایان سخن می‌گوید.