غزل شمارهٔ ۹۶۲

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: الغیرش۹ بیت

دیده ندیده هرگز نقش خیال غیرشدر خلوت دل ما نبود مجال غیرش

ما را چو التفاتی بر حال خود نباشدکی التفات باشد ما را به حال غیرش

نوشیم دُرد دردش شادی روی رندانما را چه کار آید آب زلال غیرش

نور جمال جانان دیده به نور او دیددر چشم ما نیاید حسن جمال غیرش

در آینه نظر کن تمثال خویش بنگرزنهار تا نگوئی آنکه مثال غیرش

نقشیست یا خیالی آن نقش ما نبینیمدر خواب اگر نماند نقش خیال غیرش

از آفتاب حسنش هر ذره ماهروئیآخر چه نقش بندد شکل هلال غیرش

گر عمر لایزالی خواهی چو ما بیابیاز خویشتن فنا شو هم از زوال غیرش

غیرت نمی گذارد تا غیر او درآیدبی وصل او نخواهد سید وصال غیرش

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل فوق به توصیف عشق و علاقه شدید به معشوق می‌پردازد و عمیقاً بر نفی هر چیزی غیر از معشوق تأکید می‌کند. شاعر می‌گوید که در دل و جان او جایی برای هیچ چیز غیر از معشوق وجود ندارد و حتی در درد و شادی، هیچ احساسی جز عشق به او نخواهد داشت. زیبایی معشوق به قدری فراگیر و منحصر به فرد است که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند به چشم بیاید. شاعر از مخاطب می‌خواهد تا به خود ننگرد و تنها به تجلی معشوق نظر کند. در نهایت، افکار و احساسات غیر از عشق به معشوق را بی‌معنا می‌داند و بر اتصال و وصال به او تأکید می‌کند.