غزل شمارهٔ ۹۶۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انبرسرش۷ بیت

دل به دلبر دادم و جان بر سرشیافتم صد جان و جانان بر سرش

لطف او بخشید ما را از کرمجنت جاوید و حوران بر سرش

دست جانان گیر اگر دستت دهدسر به پای او بنه جان بر سرش

عقل بی درد است و درد سر دهددردسر بگذار و درمان بر سرش

کفر زلفش دین ما بر باد دادمی رود اسلام و ایمان بر سرش

می فراوان می دهد ساقی به مابعد از آن نقل فراوان بر سرش

در ولایت حکم ما سید نوشتمهر آل و نام سلطان بر سرش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر عشق و محبت عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او با اشاره به دل و جانش که برای دلبر داده است، نشان می‌دهد که عشق او چقدر عمیق و پرشور است. او از لطف و کرامت محبوب سخن می‌گوید که جنت و نعمات فراوانی را به او عطا کرده است. شاعر همچنین به اهمیت محبت و رهایی از مشکلات اشاره می‌کند و می‌گوید که عقل در عشق بی‌ارزش است. او از محبوب می‌خواهد که دستش را بگیرد و به او آرامش ببخشد. در پایان، به جایگاه و مقام محبوبش نیز اشاره می‌کند و علامت‌های خدایی را بر سر او می‌نهد. کل شعر به‌طور کلی توصیف عشق و زیبایی‌های آن است.