غزل شمارهٔ ۹۴۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ایخویش۷ بیت

دلخوشم از عشق جان افزای خویشدوست دارم یار بی همتای خویش

در نظر نقش خیالش بسته امخوش نشسته نور او بر جای خویش

کنج میخانه بود مأوای ماجنت المأوای ما مأوای خویش

آبروی عالمی از ما بودنه ز جوی غیر از دریای خویش

شمع عشقش آتشی خوش برفروختسوختم ازعشق سر تا پای خویش

هر که او سودای عشقش می کندمی کند سر در سر سودای خویش

نور چشم نعمت الله دیده امروشنست از نور مه سیمای خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده عشق عمیق و دل‌خوشی شاعر نسبت به محبوبش است. او به زیبایی و بی‌همتایی دوستش اشاره می‌کند و عشق را منبع روشنی و زندگی می‌داند. شاعر همچنین به مکانی که در آن به عشق می‌پردازد، یعنی میخانه، اشاره می‌کند و به آبرو و اعتبار خاصی که از عشق به محبوبش کسب کرده است، می‌بالد. در نهایت، شعله عشق او را به شدت تحت تاثیر قرار داده و او را به آتش عشق تبدیل کرده است. شاعر می‌گوید هر کس به عشق دست می‌زند، در واقع سر در عشق خود می‌گذارد و محبوبش را روشنایی زندگی‌اش می‌داند.