غزل شمارهٔ ۹۳۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ورباش۷ بیت

عشق سرمست است و دارد دور باشعقل را گوید از این در دور باش

تندرست است آنکه دارد درد عشقور بود بی درد گو رنجور باش

عشق او داری ز عالم غم مخورچون غم او می خوری مسرور باش

رند مستی گر بیابی مست شوور به مخموری رسی مخمور باش

ناظر او باش چون اهل نظرور نداری این نظر منظور باش

عشق سرداری اگر داری بیابر سر دار فنا منصور باش

نعمت الله نور چشم مردم استچشم داری طالب این نور باش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تاثیرات آن بر زندگی انسان‌هاست. شاعر بیان می‌کند که عشق حالتی سرمست و شگفت‌انگیز به زندگی می‌بخشد و عقل را وادار به فاصله گرفتن از دنیای مادی می‌کند. او می‌گوید که تنها کسانی که عشق را تجربه می‌کنند، واقعاً زنده و تندرست هستند و کسانی که بی‌عشق هستند، حالتی رنجور دارند. عشق را باید پذیرفت و از آن لذت برد، حتی اگر دردهایی به همراه داشته باشد. شاعر همچنین به اهمیت عشق و نور آن در زندگی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که باید به دنبال این نور بود. در نهایت، او به مخاطبش می‌گوید که اگر عشق را احساس می‌کند، باید در این مسیر قدم بردارد و به آن افتخار کند.