غزل شمارهٔ ۹۲۹
گر فسرده نیستی گر ما نه باشعاقلی ور عاشقی دیوانه باش
آشنائی گر کنی با عاشقانعاشقانه از خود بیگانه باش
عشق بحر بیکران است ای پسرگر به دریا می روی مردانه باش
زاهد مغرور و کُنج صومعهتو مقیم گوشهٔ میخانه باش
عشق دریا صورت تو چون صدفمعنیش چون طالب دردانه باش
شمع عشقش صورتی در ما فکندذوق اگر داری بیا پروانه باش
تن رها کن جان به جانانه می سپارنعمت الله را بجو جانانه باش