غزل شمارهٔ ۷۸۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انکیدهند۷ بیت

کفر زلف او به ایمان کی دهندقیمتش جانهاست ارزان کی دهند

گفتمش جان را بجانان می دهمگفت آن جانان به این جان کی دهند

عقل اگر گوید که خواهم بوسه ایآب حیوان را به حیوان کی دهند

عاقلان مخمور و رندان باده نوشاختیار خود بدیشان کی دهند

دامن معشوق بگرفته به دستعاشقان از دست آسان کی دهند

رند سرمستیم ای واعظ بروعاقلان خود پند مستان کی دهند

دردمندانه حریف سیدیمگر نداری درد ، درمان کی دهند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره ارزش و بهای عشق و معشوق است. شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که عشق و زیبایی معشوق آن‌قدر ارزشمند است که هیچ چیزی نمی‌تواند برای آن معادل بهایی تعیین کند. او از معشوق می‌پرسد که جانش را برای او می‌دهد، اما معشوق نیز پاسخ می‌دهد که جانش را به این جان نمی‌دهد. به‌علاوه، اشاره می‌کند که عاقلانه فکر کردن در چنین احساسی بی‌فایده است و کسانی که در عشق به سر می‌برند، از نصیحت عاقلان بی‌نیازند. در نهایت، شاعر بر این باور است که درد و رنج عشق را تنها عاشقان درک می‌کنند و کسی که درد را حس نمی‌کند، نمی‌تواند درمانی برای آن بیابد.