غزل شمارهٔ ۷۸۱
آنها که مقربان شاهندبیرون ز سفیدی و سیاهند
تشریف صفات کرده در بروارسته ز جبه و کلاهند
بر تخت قدم شه قدیمنددر ملک حدوث پادشاهند
بسیار بلا کشیده امابگذشته زلا و لا الهند
بر تارک مهر چرخ تاجندبر فرق سپهر عشق ماهند
معصوم و مجرد و سلیمندآسوده ز طاعت و گناهند
مانند به ذات نعمت اللهنی افزایند و نی بکاهند