غزل شمارهٔ ۷۵۹

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: اکیرسد۷ بیت

دولت وصل تو به ما کی رسدمنصب شاهی به گدا کی رسد

تا نخورد دُردی دردت به ذوقصوفی صافی به صفا کی رسد

هر که به خود راه خدا می رودبا خودی خود به خدا کی رسد

راه بیابان فنا چون نرفتدر حرم دار بقا کی رسد

جام حبابیم پر آب حیاتجز لب ما بر لب ما کی رسد

ساکن میخانه چو خوش ایمنستخانهٔ امنی است بلا کی رسد

سید ما حاکم و ما بنده ایم هر چه کند چون و چرا کی رسد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی رابطه انسان با خدا و دشواری‌های روحانی او می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که مقام‌های دنیایی و معنوی برای هر کسی به آسانی دست نمی‌دهد و رسیدن به حقیقت و خداوند نیازمند تلاش و جستجوی درونی است. همچنین، شاعر به ناکامی‌ها و چالش‌هایی که برای رسیدن به این مقامات وجود دارد، اشاره می‌کند و به نقش صوفیانه و معنوی فرد در این مسیر تأکید می‌کند. نهایتاً، شاعر به عدم قطعیت و پرسش‌هایی که در مورد سرنوشت و تعاملات انسانی وجود دارد، می‌پردازد.