غزل شمارهٔ ۷۵۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ارند۷ بیت

ساغر و می مدام در کارندهمدم عاشقان میخوارند

می پرستان مدام می نوشندزاهدان زان خبر نمی دارند

خاکساران کوی میخانهفارغ از نور و ایمن از نارند

سر زلف بتم پریشان شدجان و دل در هوای زُنارند

منع رندان مکن که سرمستندپند آنها بده که هشیارند

عاشقان سالها به سر کردندتا دمی جام می به دست آرند

جان سید فدای رندان بادکه دل هیچکس نیازارند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زندگی و حال و هوای عاشقان و راهیان می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که ساغر و می به طور مداوم در دسترس عاشقان است و آن‌ها به می‌نوشی و شادی مشغول‌اند، در حالی که زاهدان و متشرعان از این لذت‌ها بی‌بهره‌اند. شاعر به زیبایی‌ها و دلبستگی‌های عاشقان و رندانی که به دلخواه خود زندگی می‌کنند اشاره می‌کند و می‌گوید که عاشقان سال‌های زیادی را صرف دست‌یابی به یک لحظه خوش‌ایمانی می‌کنند. در پایان، شاعر به احترام و محبت به رندان تأکید می‌کند و یادآور می‌شود که هیچ‌کس را آزرده نمی‌کنند.