غزل شمارهٔ ۷۴۴
عارفانی که ما به ما جویندگاه در بحر و گاه در جویند
دیدهٔ روشن خوشی دارنددر همه حال ناظر اویند
نور او را به نور می بینندوحده لاشریک له گویند
بندهٔ حضرت خداوندندلاجرم بندگان نیکویند
نقش غیری خیال کی بندندغیر چون نیست غیر چون جویند
آینه کو هزار می نگرندهمچو ما با هزار یک رویند
بندهٔ سید خراباتندبندگان تمام آن جویند