غزل شمارهٔ ۷۲۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انفتاد۷ بیت

هرکه در دریای بی پایان فتادهمچو ما در بحر بی پایان فتاد

عشق جانان آتشی خوش برفروختشعله ای در جان مشتاقان فتاد

رند مستی سر به پای خم نهادغلغلی در مجلس رندان فتاد

آنکه جان بفروخت درد دل خریدنیک سودا کرد و خوش ارزان فتاد

یار ما را کار با اغیار نیستکار او ای یار با یاران فتاد

از سر کویش کسی کو دور شدبی سر و پا سخت سرگردان فتاد

نعمت الله جان به جانان داد و رفتخوش بود جانی که با جانان فتاد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای عشق و اشتیاق می‌پردازد. شاعر از افرادی صحبت می‌کند که در غم و شوق عشق به دریای بی‌پایان افتاده‌اند. عشق به معشوق، آتشی در دل مشتاقان می‌افروزد و حال رندانی را نشان می‌دهد که در مجلس، غلغله‌ای ایجاد کرده‌اند. کسی که جان خود را به عشق می‌فروشد، در واقع درد دل را خریده و از معامله‌اش راضی است. همچنین، شاعر به عشق یاری اشاره می‌کند که ارتباطی با دیگران ندارد و تنها به یارانش وابسته است. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که نعمت الله، جان خود را به جانان تقدیم کرده و این عمل را زیبا می‌داند.