غزل شمارهٔ ۷۲۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: افتاد۷ بیت

آب چشم ما به روی ما فتادمردم دیده در این دریا فتاد

رند سرمستی به میخانه رسیدسر به پای خم نهاد از پا فتاد

برنخیزد جاودان هر کس که اودر خرابات آمد و آنجا فتاد

ما ز دریائیم و دریا عین ماچشم ما روشن به عین ما فتاد

همدم جامیم و با ساقی حریفاین چنین ذوق خوشی ما را فتاد

دل برفت از ما و در دریا نشستعاقبت محمود با مأوا فتاد

نعمت الله چون مقام خویش دیدبر در یکتای بی همتا فتاد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تجلیات عشق و مستی اشاره می‌کند. او به حالت اندوه و اشک‌ریزی مردم اشاره می‌کند که به دریای عشق افتاده‌اند. رند مستی به میخانه می‌رود و به خاطر شادی و مستی، خود را به پای خم می‌افکند. شاعر تأکید می‌کند که هیچ‌کس که به خرابات بیفتد، هیچ‌گاه از آنجا برنمی‌خیزد. او همچنین بیان می‌کند که ما خود را در دریا می‌بینیم و چشم‌هایمان به نور عشق روشن است. با دوستان و ساقی‌اش همدم هستند و در دل آن‌ها شوق زندگی و خوشی وجود دارد. در نهایت، مهادی به آرامش می‌رسد و در پیشگاه یکتای بی‌همتا می‌افتد.