غزل شمارهٔ ۷۳۰

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: انداد۷ بیت

ساقی جامی به این و آن دادخمخانه به دست عاشقان داد

در جام جهان نما نظر کردتمثال جمال خود به آن داد

راهی که نشان آن نه پیداستعشقش پنهان به ما نشان داد

با دل گفتند جان فدا کناز غایت ذوق جان روان داد

هر داد که خواستیم از ویعدلش دادی به ما چنان داد

در کتم عدم وجود بخشیدچیزی به از این نمی توان داد

لطفش به کرم عنایتی کردسید خود را به بندگان داد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و وصال خدا اشاره دارد. ساقی، نماد عشق، جامی به مردمان مختلف می‌دهد و خمخانه به دست عاشقان می‌سازد. در این میان، جامی است که جمال الهی را منعکس می‌کند. عشق را به گونه‌ای پنهان نمایان می‌کند که نشانش غیرقابل دسترسی است. دل‌ها از شدت عشق می‌گویند که جان را فدای معشوق کنند. هرچه که از او خواسته شده، با عدل و انصاف به آنها داده شده است. همچنین، او وجود را به عالم هستی بخشیده و نعمت‌هایش را به بندگانش عطا کرده است. شاعر به لطف و کرم الهی اشاره دارد که به بندگانش عنایت کرده است.