غزل شمارهٔ ۷۲۶

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: وافتاد۷ بیت

هر که بر خاک راه او افتادبد مگویش که او نکو افتاد

به هوائی که خاک راه افتادرند سرمست کو به کو افتاد

بت من پرده را ز رو برداشتبنده سجده کنان برو افتاد

عشق مستانه در خروش آمدعقل مسکین به گفتگو افتاد

آفتاب جمال رو بنمودمه هلالی شد و دو تو افتاد

هر که چون ما فتاد در دریاغرقه گردید و سو به سو افتاد

نعمت الله فتاد مست و خرابنظری کن ببین که چو افتاد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حال و وضعیت افرادی می‌پردازد که در مسیر عشق و راه‌رفت، دچار افت و درگیری می‌شوند. او به کسانی که بر خاک عشق افتاده‌اند، می‌گوید که نباید درباره‌شان بدگویند، زیرا افتادن در این راه نیکوست. همچنین به حالت رند مست و سرمست اشاره می‌کند که در دل عشق به خیابان‌ها افتاده است. شاعر به معشوقه‌اش نیز اشاره می‌کند که نقاب را از چهره برمی‌دارد و بنده، با حالت سجده، در برابر او می‌افتد. عشق به حدی قوی است که خرد و عقل را به گفتگو وا می‌دارد. شاعر همچنین به تجلی جمال معشوق اشاره می‌کند که چون آفتاب و ماه می‌درخشد و بر دل‌ها می‌افتد. در نهایت، اشاره می‌شود که هر کس در عشق همچون شاعر غرق می‌شود و در دریای احساسات گم می‌شود. نعمت‌الله که مست و خراب است، از دیگران می‌خواهد که به حالش توجه کنند.