غزل شمارهٔ ۷۰۹

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ابنماید۷ بیت

عالم چو مثالی است که در آب نمایدیا نقش خیالی است که در خواب نماید

یا ظل وجودی است که موجود به جود استهمسایه در این سایه به اصحاب نماید

هر ذره ز خورشید جمالش که نمودهنوری است که در صورت مهتاب نماید

خوش جام حبابی است که پر آب حیاتستاز غایت لطف است که آن آب نماید

یک نقطهٔ اصلی است کتبخانه و فرعشحرفی است که صد فصل ز هر باب نماید

ذات است و صفات است که محبوب و محبنداین هر دو محبانه به احباب نماید

در آینهٔ روشن سید نظری کنتا نور ظهورش به تو از باب نماید

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به توصیف عالم و وجود پرداخته و آن را به اشکال مختلفی تشبیه کرده است. عالم مانند مثالی در آب، یا نقش خیالی در خواب است که وجودش به دیگران ارائه می‌شود. هر ذره‌ای از جمال الهی نوری است که در ماه تجلی می‌یابد. وجود عالم همچنین به آب حیات شباهت دارد که از لطف خدا جاری شده است. این عالم به عنوان یک نقطه اصلی که به فرع‌های زیادی شعبه دارد، معرفی می‌شود. در نهایت، متن به ذات و صفات خدا اشاره می‌کند و دو طرف محب و محبوب را مطرح می‌کند که به یکدیگر عشق ورزیده و به دوستان خود انعکاس می‌دهند. در پایان، دعوت به تفکر در آینه وجود الهی می‌شود تا نور آن به انسان تجلی کند.